အေမ

ဝမ္းတြင္းမွာ လြယ္စဥ္ကတည္းက
တမ္းခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔တည္
အားတင္းကာ ဝန္ကိုခ်ီမ
ဘဝသစ္ကို ပံုစံခ်ဖုိ႔................

အဆံုးစြန္ေအာင္ နာက်င္ခက္လဲ
အၿပံဳးမြန္နဲ႔ ေအာင္ႏုိင္ခဲ့ေပါ့
ေခၽြးသံတည္ မ်က္ႏွာႏႈံးနဲ႔
ပီတိျဖာ အေမ့မ်က္လံုးေတြ.................

လိႈက္လိႈက္ေအာ္ ငိုသံေပးတဲ့...
ရင္ေသြးငယ္ ခ်ိဳသံေတးကို
စိတ္မွာခင္ သူျပန္ေပးတယ္
လိုအပ္သမွ် လုပ္ေကၽြးသုတ္သင္........

စကားငယ္မပီ တီတာေျပာေတာ့
မ်က္ရည္ၾကည္ ေဝျဖာေဇာနဲ႔
တြန္းတုိက္တည္ သင္ကာေပးတယ္
ေခၚစမ္းကြယ့္ အေမ....

ေျခစံုကို တည္ကာရပ္ေတာ့
ေလဟုန္ကို ျပန္ကာထြက္ဖုိ႔
အေတာင္ေတြစံု ပညာတတ္ဖုိ႔
လူရာသြင္းပို႔ေပးတယ္ ေက်ာင္းေတာ္ရပ္ဆီ.....

ပညာစံု အေတာင္ထြက္ေတာ့
ရင္ကိုကန္ ပ်ံကာတက္တယ္
ရင္ေသြးငယ္ လူေရတက္ကို
သြင္မျပတ္စီးဆင္း ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ေဝ....

ဒုကၡႀကံဳ မေနတတ္မွ
ေသာကအစံု သယ္လာေပးလဲ...
သုခဘံုထင္ကာမွတ္တယ္
တုႏိႈင္းရယ္မွီႏုိင္ဘု ေမတၱာထုကို...

ခြန္းခ်ီငယ္ ျပန္ကာေျပာလုိ႔
ခ်စ္တယ္အေမ မဆုိႏုိင္ခဲ့ဘု
ေနာင္တလြန္ ဆုိခ်ိန္မေရာက္မီွ
အေျပးျပန္ကာရင္ေငြ႔ေႏြးသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္စိတ္ရည္....

သားေတာ္ငယ္ သည္အျပစ္ေၾကြးကို
ေမတၱာရည္ တည္ကာေဆးမယ္
ေမေမ့ရင္ ျပန္ကာေႏြးဖုိ႔
ဦးညႊတ္ကာလက္အုပ္မိုး ရွိခုိးမိသည္...


ေမေမ့ရဲ႕ အနႏၱေက်းဇူးဂုဏ္ကို အေမမ်ားေန႔ အမွတ္တရအျဖစ္ သား ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့လုိက္ပါရေစ အေမ....

စီးဆင္းတဲ့ေရ.....

အား... ငါ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ...။ ငါ့ ဘယ္လက္တစ္ခုလံုး လႈပ္မရပါလား...။ ဟင္ မုိးရည္ေတြ ဘယ္က က်လာတာလဲ..၊ ငါ ကားထဲမွာမလား...။ ဘာလုိ႔ မုိးစုိေနပါလိမ့္...။ ငါ အခု ဘယ္မွာလဲ...။ ေဟာ ဥၾသသံေတြၾကားတယ္...။ လူေတြ ငါ့ဆီလာေနတယ္...။ ဟာ.... ငါ ကားအက္ဆီးဒင့္ျဖစ္တာပဲ...။ ငါ့ကို ေလာ္ရီကားႀကီး ဝင္တိုက္တာ..။ ဘယ္လုိမွ ထိန္းမရေတာ့လုိ႔ ငါ တစ္ျခားကားေတြ ဆင့္တိုက္မိတာပဲ...။ လမ္းေဘးက အရံအတားတုိင္ကုိသာ မတုိက္မိရင္ ငါ့ကား ဘယ္အထိ လိမ့္သြားမယ္မသိ....။ ကၽြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္.. ငါ့ေခါင္းကလဲ နာလိုက္တာ...။ တစ္ခုခုနဲ႔ ေဆာင့္မိတယ္ထင္တယ္...။ အား...။ ဖုန္း ေလး မီးလင္းေနပါလား...။ မက္ေဆ့ခ်္ ဝင္တယ္ထင္တယ္....။ ငါ့ ေမာင္ေလးဆီကျဖစ္မယ္...။ ဟုတ္ႏုိင္တယ္.. သူနဲ႔ စကားခုနေလးတင္ေျပာေနတာ...။ ရာသီဥတုဆုိးလုိ႔ ဖုန္းက်သြားတာ...။ ဖုန္းေလးကို မလႊတ္တမ္း ကိုင္ထားမွပါ...။ ငါ့ကိုယ္နဲ႔ ကပ္ေနမွရမယ္...။ မဟုတ္ရင္ ေမာင္ေလးကို အဆက္အသြယ္ လုပ္လုိ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး...။ အျမင္ေတြ ဝါးလိုက္တာ...။ အင္း... ငါ့ကို သယ္သြားၾကပီ...။ ဘယ္လက္က လႈပ္မရပါလား...။ နာလိုက္တာ..။ ကၽြတ္ကၽြတ္....။ ငါ့ကို ဘယ္ထဲ ပို႔ၾကတာလဲ...။ အေရးေပၚခန္းတဲ့...။ ေမာင္ေလး ဘာပို႔လာတာလဲ ၾကည့္ဦးမွပါ...။ ေအာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ဖုန္းဆက္ပါတဲ့...။ သူအားပီတဲ့...။ ေမာင္ေလးေရ အမ အိမ္ျပန္မေရာက္ႏုိင္ေသးဘူးက

ြယ္...။ ငါငိုလုိ႔မျဖစ္ေသးဘူး.. ။ ေမာင္ေလး ကို မက္ေဆ့ခ်္ျပန္မွေတာ့ျဖစ္မယ္..။ မဟုတ္ရင္ စိတ္ပူေနလိမ့္မယ္...။ ဖုန္းမက်ခင္ေတာင္ ဂရုစိုက္ေမာင္းဖုိ႔ တဖြဖြ မွာေနတာ...။ အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္တယ္ဆုိတာကိုသာသိရင္ ရင္က်ိဳးလိမ့္မယ္...။ ငါ ေျပာျပလိုက္ရမလား...။ မေျပာလဲ သူသိမွာပဲ...။ အဲလို ဆုိ ပိုေတာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားလိမ့္မယ္...။ ေျပာျပလိုက္ပါမယ္..။ ဒါေပမယ့္ လက္က်ိဳးသြားတဲ့အေၾကာင္းေတာ့ မေျပာဘူး...။ အုိေက.. ေမာင္ေလးေရ အမ ဖုန္းမေခၚႏုိင္ေသးဘူး.. အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္လို႔ အေရးေပၚခန္းေရာက္ေနတယ္... ။ ရပီ ဒီေလာက္ဆုိ...။ အင္း ငါ့ညာလက္ ေကာင္းေနေသးတာ ေက်းဇူးတင္ရမယ္...။ မက္ေဆ့ခ်္ပို႔လုိ႔ရေသးတယ္...။ .................။ နာလိုက္တာ...။ မက္ေဆ့ခ်္ေတာ့ပို႔လိုက္ပီ..။ ဆရာဝန္ေတြက ငါ့ကုိဘာလုိ႔ စစ္ေနတာလဲ...။ ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ ေမာင္ေလးဆီက မက္ေဆ့ခ်္ ခ်က္ခ်င္းဝင္လာတယ္...။ ဟာ တဲ့.. ပိ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ... ပိ အုိေကရဲ႕လားတ့ဲ...။ မအုိေကဘူးကြယ္...။ စိတ္ထဲကသာ ေျပာျဖစ္လုိက္တာပါ...။ လက္ကေတာ့ အုိေကပါတယ္.. ဘယ္လက္နဲနဲနာတယ္၊ ေနာက္ လက္ပင္းနဲနဲ နာတယ္... ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ... မစိုးရိမ္နဲ႔လုိ႔ပဲ ရိုက္ပို႔လိုက္တယ္...။ မက္ေဆ့ခ်္ျပန္ဝင္လာတယ္... စိုးရိမ္ရလား၊ ႀကီးလား၊ ပိရယ္တဲ့....။ အင္း ေမာင္ေလး စိတ္တအား ပူေနတာကို ခံစားမိတယ္...။ ငါ ျမင္ေနတယ္ ေမာင္ေလးရယ္... ၊ ဒီရင္ထဲကေန ျမင္ေနတယ္...။ ေဟာ ေဒါက္တာေတြ လာၾကပီ.. ။ ငါ့ကို ခြဲစိတ္ခန္း ခ်က္ခ်င္း ဝင္ရမယ္တဲ့...။ အိမ္သားေတြကိုလဲ အေၾကာင္းၾကားထားတယ္တဲ့...။ ငါ့သားေလး စိတ္အားငယ္ေနေရာ့မယ္...။ အေတြးေတြကလဲ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတာပဲ...။ ငါ့ကို ေမ့ေဆး ေပးပီးခြဲမယ္တဲ့...။ အရိုးကို ျပန္ဆက္ပီး ဝင္ေနတဲ့ မွန္စေတြလဲ ထုတ္ရဦးမယ္...။ ေမာင္ေလးေရ.. အမကို သတိရေနေနာ္...။ ေမ့ေဆးေငြ႔ကို ရွဴရင္း ေလာက္ကႀကီးက ေဝဝါးသြားတယ္...။

အင္း ဘယ္ဘက္လက္က မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာလုိက္တာ...။ ေလဆာနဲ႔ တစ္ခါတည္း ျပန္ခ်ဳပ္ထားေပးေပမယ့္ နာလိုက္တာ..။ ပတ္တီးထူထူေအာက္ကေန နာက်င္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာကို ေတြ႔ေနတယ္...။ ဖုန္းထဲက ေမာင္ေလး ပို႔ထားတဲံ မက္ေဆ့ခ်္ေတြကိုေတြ႔တယ္...။ ေဟာ မတ္ျဖစ္သူ လာႀကိဳပီ...။ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္..။ ေပ်ာ္လိုက္တာ..။ ဖုန္းကေတာ့ မုိးရည္နဲ႔ ထိပီးပ်က္သြားပီ...။ အသစ္ ဝင္ဝယ္မွပါ...။ မတ္ျဖစ္သူက လက္မခံဘူး..။ အိမ္ကို အရင္ပို႔တယ္..။ ေမာင္ေလး ေမွ်ာ္ေနေတာ့မယ္ ငါ့ကို..။ ငါ့ေမာင္ေလးကို အသည္းနစ္ေအာင္ ခ်စ္တယ္...။ သူ႔ကို ေပးေမွ်ာ္ေနလုိ႔မျဖစ္ဘူး... ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ပီ...။ မတ္ျဖစ္သူက တြဲပီး အခန္းထဲ ပို႔ေပးတယ္...။ ညာလက္ပဲ အားေတာ့တာ ေမာင္ေလးေရ...။ ႏႈတ္ဘြတ္ခ္ အေသးေလးကို ဖြင့္ပီး အြန္လိုင္းတက္လုိက္တယ္...။ ေမာင္ေလး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေပးထားတဲ့ အေကာင့္ေလးနဲ႔...။ ထင္တဲ့အတုိင္းပါလား..။ အြန္လိုင္းမွာ ေမာင္ေလးကိုေတြ႔တယ္..။ အား ေခါင္းက ထုိးလုိက္တာ...။ ေမာင္ေလး ေမးေနပီ..။ လက္က်ိဳးတယ္ဆုိတဲ့...။ မ်က္ရည္ေတြက ဘာလို႔ ခ်က္ခ်င္းဝဲတာလဲ...။ ငါမငိုဘူး..။ ေမာင္ေလး စိတ္ဆင္းရဲေတာ့မယ္...။ ပါးပါးေလး ေျပာလုိက္မယ္ အရိုးအက္တာပါလုိ႔...။ ေျပာျပလုိက္တယ္ ေမာင္ေလးကို၊ အရိုးအက္တာပါ.. ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ ခြဲပီး ေလဆာနဲ႔ ဆက္ပီး ခ်ဳပ္ပီးသြားပီလုိ႔....။ ေမာင္ေလး သနားပါတယ္... ။ ငါေျပာတာကို ခ်က္ခ်င္းယံုပီး ေပ်ာ္သြားတယ္..။ အဟား ေမာင္ေလးရယ္ ပိလက္နာေနတာကို ခ်က္ေနေသးတယ္...။ နားေနေလတဲ့...။ ခ်စ္လိုက္ရတာ ေမာင္ေလးရယ္... ဒါေၾကာင့္ ..။ သူက ငါေဟာက္ရင္ ေၾကာက္တယ္...။ ေနာင့္နဲ႔ ေျပာရင္ အားရွိတယ္လုိ႔ ပိေျပာထားတယ္ေလ ဆုိပီး ေဟာက္လိုက္ဦးမွ...။ ထင္တ့ဲအတုိင္းပဲ သူ ၿငိမ္သြားတယ္..။ မေျပာရဲေတာ့ဘူး...။ လက္ကလဲ နာလိုက္တာ..။ ေခါင္းေတြကလဲ ကိုက္လိုက္တာ..။ ဒါေပမယ့္ ငါၿငိမ္လုိက္ရင္ ေမာင္ေလး သိသြားေတာ့မယ္...။ သူက လူလည္ေလး..။ ညာလက္တစ္ဖက္ကိုပဲ အဆင္ေျပေအာင္ သံုးရင္း ခ်က္ေနလိုက္မယ္...။ အင္း ခ်က္လဲ ခ်က္ခ်င္ပါရဲ႕ ေမာင္ေလးက အလုပ္မွာဆုိေတာ့ အလုပ္ပ်က္ေနဦးမယ္...။ ေပးနားလုိက္ပါမယ္...။

အား ေခါင္းေတြ ထုိးလိုက္တာ... ။ ဖ်ားခ်င္ေနသလုိပဲ...။ အဖ်ားတုိင္းၾကည့္ဦးမွ...။ ဟာ... ၁၀၄ ဆုိပါလား...။ ငါဘာလုိ႔ အဲေလာက္ ကိုယ္ပူေနတာလဲ...။ ေခါင္းေလွ်ာ္မိလုိ႔လား..။ မဟုတ္ပါဘူး...။ ေမာင္ေလးသိရင္ေတာ့ ငါ့ကို ဆူေတာ့မယ္...။ သူ သိေနတာ ခက္တယ္...။ ေျပာျပလုိက္မွပါ...။ ေျပာပီ ငါ့ကို...။ ေခါင္းေလွ်ာ္လုိက္လုိ႔ေနမွာတဲ့..။ ေနာက္ မေလွ်ာ္ရဘူးတဲ့...။ နားရမယ္တဲ့...။ အမ ေက်နပ္တယ္ေမာင္ေလးေရ... ။ အဲလို ဂရုစိုက္တာ ..။ ရွိေနတဲ့ ညာလက္ေလးတစ္ဖက္ကို အားျပဳပီး ေျပာေနရတာ အားမရလုိက္တာ...။ ဘယ္လက္ကလဲ ဘာလုိ႔ အခုထိေအာင္ နာေနတာလဲ..။ လက္ေခ်ာင္းေတြကလဲ လႈပ္လုိ႔ကို အဆင္မေျပ....။ ေဟာ ေမာင္ေလးေျပာတယ္.. ေစာေစာနားရမယ္တဲ့...။ ဘယ္ႏွစ္နာရီ အိပ္ရမလဲ ဆုိေတာ့ ဆယ္နာရီအိပ္ ေလးနာရီထတဲ့...။ အမ နားေထာင္မယ္ ေမာင္ေလး...။ တစ္ကယ္ဆုိ မင္းေလးနဲ႔ စကားေတြ မျပတ္တန္းေျပာခ်င္ေနတာ...။ ဒါေပမယ့္ နားမယ္..။ မနားလုိ႔ မရေအာင္ ေခါင္းေတြ ထုိးလို႔ ေမာင္ေလးေရ...။ မတ္ျဖစ္သူ သိသြားေတာ့ သူ႔ကို ေဆးရံုတန္းပို႔တယ္..။ သူ႔ေခါင္းကို စကင္ဖတ္တယ္...။ ဟာ.. ေသြးခဲေတြ႔တယ္တဲ့..။ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ေခါင္းေတြ ထုိးေနတာကိုး...။ ေမာင္ေလး သိလုိ႔ မျဖစ္ဘူး...။ သူ အရမ္း စိတ္ထိခုိက္သြားလိမ့္မယ္...။ ငါလိမ္ရမယ္ ကေလးရယ္...။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး...။ ဝင္လာတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ပါးျပင္ေတြ ပူေႏြးလာတယ္...။ ငါ့မ်က္ရည္ က်ျပန္ပီ ေမာင္ေလးေရ...။

နက္ျဖန္ ခြဲခန္းဝင္ရေတာ့မယ္...။ ငါ သတိ ျပန္လည္ခ်င္မွလည္မယ္...။ လည္ရင္လဲ အားလံုးကို မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိမယ္တဲ့...။ ေမာင္ေလးေရ...။ အမ ရင္ထဲမွာ ငိုေကၽြးေနတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေလး မသိေစရပါဘူး..။ စကားေျပာရင္း ေမာင္ေလးရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈေတြ ခံစားရင္း ရင္ေတြ ပိုနာလာတယ္...။ ေမာင္ေလးကို အမ ညာပီး မသြားရက္ေတာ့ဘူး...။ ေမာင္ေလးေရ မင္းအမ မနက္ျဖန္ ခြဲခန္းဝင္ရမယ္...။ ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ ေမာင္ေလးဆီက ေမးခြန္းေတြ တလစပ္ဝင္လာတယ္...။ သူသိေနပါလား..။ ေဆးရံု ျပန္တက္ရမယ္ဆုိတာကို... ေျပာလက္စနဲ႔ ေျပာလုိက္ပါမယ္ ေမာင္ေလးေရ..။ မင္းကိုေတာင္ မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိေတာ့မွာ...။ ဘာတဲ့ ေမာင္ေလး ေပးမသြားရင္ အမ ဘယ္မွ သြားခြင့္မရွိဘူးတဲ့လား...။ ငါ့ကို ငိုေအာင္ လုပ္ေနတာလား ကေလး...။ မင္းကို မခြဲႏုိင္တာ မင္းေလး အသိဆံုးပါ ေမာင္ေလးရယ္...။ ငါ့ဘဝကလဲ ဆုိးလုိက္တာ...။ ငါ့ေမာင္ေလး လက္ထပ္ပြဲကိုေတာင္ ငါ သိပါေတာ့မလား...။ မေန႔က ေမာင္ေလးရဲ႕ ေကာင္မေလး အင္တာနက္ကေန ဖုန္းဆက္ေသးတယ္..။ အလိုက္သိလုိက္ တဲ့ေကာင္မေလး..။ ညီမေလးလုိ႔ပဲ ေခၚျဖစ္တယ္..။ ငါ့ညီမေလး ျဖစ္လာမွာကိုး...။ အား ေခါင္းေတြ ထုိးလုိက္တာ..။ ငါ ငိုေနပီ ေမာင္ေလးေရ...။ ဆယ္နာရီလဲ ထုိးေတာ့မယ္...။ အိပ္ခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မယ္...။ ငါ မအိပ္ပါရေစနဲ႔ ေမာင္ေလး...။ ေမာင္ေလးကို ေျပာေတာ့ သူ နားလည္တယ္...။ စကားေတြ ေျပာေပးတယ္..။ ငါ့ကို ဖက္ထားေပးပါေမာင္ေလး...။ ငါ့လက္ေတြကို ဆြဲထားပါ...။ ငါ့ကို မလြတ္လိုက္ပါနဲ႔။ ငါ့ကို ဘယ္အေျခအေန ေရာက္ေရာက္ မေမ့လိုက္ပါနဲ႔...။ အရမ္းခ်စ္တယ္ ေမာင္ေလးေရ...။ အမတစ္ေယာက္ ရင္ကြဲသံကို မင္းလဲ နားလည္မွာပါ....။ ေမာင္ေလး အသံေတြ တုန္ေနတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ငါေပ်ာ္ေအာင္ ဟန္လုပ္ပီး ေလသံကို ေပ်ာ္ထားတယ္..။ ေမာင္ေလးရယ္...။ ငါသိတာေပါ့...။ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းကို အတုိင္းသားျမင္ေနတာေလ...။ အား ငါ ကိုယ္ခႏၶာ တစ္ခုလံုး မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး...။ ညာလက္ေလးပဲ က်န္တယ္ ေမာင္ေလး...။ ဒါေပမယ့္ အားအင္ေတြ ျပည့္ေနတယ္...။ ဘာလုိလုိနဲ႔ မနက္ခင္းကို ေရာက္လာတယ္...။ ေမာင္ေလးေရ.. ငါ့ကို ေခါင္းေတြ ၿဖီးေပးေနတယ္...။ ေဆးရံုကို သြားေတာ့မယ္...။ အမကို အားေတြ ယူသြားမွရမယ္...။ ေမာင္ေလးေရ မင္းအသံေလးေတြ အမ ၾကားသြားခ်င္တယ္...။ မွတ္သြားခ်င္တယ္..။ ပရင့္ထုတ္ထားတဲ့ ပံုကို ၾကည့္ပီး အမ တိတ္တိတ္ ငိုေနရတာ ...။ ေဟာ လာေျပာပီ...။ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္...။ တစ္ဖက္က ေမာင္ေလး အသံကို ၾကားလုိက္မွ နာက်င္ေနတာေတြ သက္သာသြားတယ္..။ အင္း... လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေမာင္ေလးကို အမ ေျပာျပမယ္ေနာ္..။ အလာပသလာပေတြေပါ့...။ အဲလုိနဲ႔ ေဆးရံုဝင္းထဲ ဝင္လာတယ္..။ အမကို ေခါင္း စကင္ ထပ္ဖတ္မယ္ ေမာင္ေလး...။ ပီးရင္ အမကို ခြဲေတာ့မယ္...။ လက္မလႊတ္ပါဘူးတဲ့လား ေမာင္ေလး...။ အမ ဖုန္းခ်မယ္ေနာ္ ပီးမွ ျပန္ေခၚလုိက္မယ္...။

ဟဲလုိ...။

ဟဲလို ပိလား...

ဟုတ္တယ္ေနာင့္... ပိေခါင္းကို စကင္ဖတ္ပီးပီ...။ ေသြးခဲက ေသးတယ္တဲ့... ဒါေပမယ့္ ခြဲဖုိ႔ ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ ပိ အကို နဲ႔ တုိင္ပင္ေနတယ္...။

ဟုတ္လားပိ.... ဘယ္လုိျဖစ္ျဖစ္ခြဲရမွာေပါ့ေနာ္....

အင္း ခြဲရမယ္ ေနာင့္...။ အခု ပိရဲ႕ ဆရာဝန္ လာေနတယ္....။ ခဏေလး ပိ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ဦးမယ္...

ေအာ့ ပိ ...

အင္း သူက ပိကို ခြဲစိတ္ေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ လုိက္မွတ္ထားရမွာေလ...။ ပိက သူ႔လူနာဆုိေတာ့...

ေအာ့

အဲဒါမွ သူ အေၾကာင္းစံုသိမွာ...

ေအာ့ ပိ

ေဟာ.. ပိ ဆရာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေနတယ္....

ဟုတ္လားပိ...

အင္း လာေနၾကပီ... အဟင့္... ဟင့္...

ပိ.....

ဟင့္... အဟင့္ ... ေနာင့္... အီး......

ပိ ရယ္.. မငိုပါနဲ႔.. ေနာင့္ တစ္ေယာက္လံုး ရွိတယ္ေလ...။ ပိေဘးမွာ ေနာင့္ တစ္ေယာက္လံုး ရွိတယ္ေလ.....

ေနာင့္ရယ္.. ပိကုိ ခြဲၾကေတာ့မယ္.. ေနာက္ဆယ္မိနစ္ဆုိ ပိကို ေမ့ေဆး ေပးေတာ့မယ္.... အဟင့္ ဟင့္....

ပိရယ္.. ေမ့ေဆးက ပိရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကိုပဲ ေပးႏဳိင္တာပါ...။ ေနာင့္က ပိရင္ထဲမွာေလ...။ ပိလက္ကို ဆုပ္ထားေပးတယ္..။ ေနာင့္ မလႊတ္ဘူး... ။ ပိ မွတ္ထား...။ ေနာင့္ ခြင့္ ျပဳခ်က္မရပဲ ပိ ဘယ္မွ မသြားရဘူး...

...................... ဟင့္ ဟင့္.............

ပိ... ေနာင့္တုိ႔ အတူတူ တိုက္ပြဲဝင္မယ္ေနာ္....။ ပိရင္ထဲက ႏွလံဳးခံုသံကို နားေထာင္ၾကည့္... သာမာန္ထက္ အားျပင္းတယ္သိလား...။ ဘာလုိ႔လဲ ပိသိလား..

......ဟင့္ ဟင့္...

ပိရင္ထဲမွာ ပိရဲ႕ ႏွလံုးသားက တစ္ခု ေနာင့္ရဲ႕ ႏွလံုးသားက တစ္ခု ႏွစ္ခုေပါင္းပီး ခုန္ေနတာပိ...
ပိ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး... ပိခြဲစိတ္ခန္းထဲ ဝင္လဲ ေနာင့္ ပိနဲ႔ အတူရွိေနတယ္ေနာ္ပိ....

ေနာင့္ရယ္... အဟင့္... ဟင့္.......... ပိ သိတယ္ ေနာင့္ ....... ပိနားမွာ ေနာင့္ရွိတယ္ဆုိတာ...

ေအာ့ .. ေနာင့္ရွိတယ္ပိ... ပိကို ဘယ္မွ ေပးမသြားဘူး.....
ပိမွတ္ထား... ပိအံုးေနတဲ့ ေခါင္းအံုးဟာ ေနာင့္ လက္ေမာင္းပဲ...။ ပိ အိပ္ေနတဲ့ ေမြ႔ယာဟာ ေနာင့္ပဲ...။ ပိ ၿခံဳထားတဲ့ ေစာင္ဟာ ေနာင့္ ရဲ႕ လက္အစံုပဲ... ပိနဲ႔ ထပ္တူ ေနာင့္ ရွိေနတယ္ေနာ္ပိ..

ေနာင့္ရယ္.. ဟင့္...

ပိ စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္..

ေနာင့္ရယ္ ဘယ္လုိျဖစ္ျဖစ္ ပိကို မေမ့ရဘူးေနာ္.....

မေမ့ဘူးပိ ... ပိရင္ထဲမွာ ေနာင့္ ထာဝရ ရွိေနတယ္.. ။ ေနာင့္ရင္ထဲမွာလဲ ပိ ရွိေနတယ္...။ ပိ ... အတူတူ တုိက္မယ္ေနာ္....

ေနာင့္ရယ္....

ေနာင့္ ေနာင့္ ပိကို လာေခၚေနၾကပီ...။ ပိသြားရေတာ့မယ္............ ေနာင့္ ေနာင့္.........

ပိ ပိ..............

ေနာင့္ ...................... (ကလစ္)

ဧပရယ္ သီခ်င္း

ပုရစ္ဖူးေတြ သီတဲ႕မ်က္ေစာင္းထက္ထက္နဲ႕
ခ်ိဳ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ လွရက္လြန္းတဲ႕ ေႏြ

ေကာင္းကင္ရဲ႕ ေတးသြားေတးသံမ်ား ျမဴေခ်ာ႕ဖို႕
ကႏြဲ႕ကလ် ကကြက္ ကႀကိဳး ကကြက္ နဲ႕
အဝါေရာင္ ပဥၥလက္ တံတုိင္း ေပၚမွာ
ရွိသမွ် အလွကို လွစ္ျပဖြင္႕ထုတ္ထား ရင္း
ႏႈတ္ခမ္းေလး မဟ တဟ
ဧပရယ္ ဟာ လွခ်င္တုိင္းလွလို႕

ေလေျပေတြ လြန္႕လူး ဦးခိုက္တဲ႕
ယစ္မူးဖြယ္ တန္ခူး ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ
တိမ္းပါး ညႊတ္ႏူး ေမ႕ေလ်ာ႕ရင္း
နာက်င္ဖို႕ အဆင္သင္႕ မျဖစ္လိုက္ခင္
ေဆာင္းရြက္က်န္ေတြ အစဥ္အတုိင္း က်ိဳးေၾက ရြာက်သြားလိုက္ရ ပုံက
ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား
တိုးလ် ေအးစိမ္႕စြာ ကြဲေၾက လြင္႕ပါးသြား

ကူးေလြ႕

12.04.2010
Monday,April

ကေခ်သည္

တစ္ကယ္ကို မသိခဲ႕တာပါ

ကကြက္ေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္
အနုစိတ္ထားတဲ႕ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ
ကိုယ္႕ကို ကိုယ္ျပန္ရွာရတာ ေမာေပါ႕

ေလးေလးနက္နက္ ေပါ႕ပ်က္ခဲ႕
ပ်ားရည္ေတြ စီးေမ်ာလာပုံ ကိုက
ေႁမြတစ္ေကာင္ အဆိပ္ ပါး ဝ သလို

မ်ိဳခဲ႕....ေသာက္ခဲ႕
မ်က္ရည္လည္ရႊဲလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႕ဖူးရဲ႕
အသားတင္ ေမ႕ေလ်ာ႕ျခင္းေအာက္မွာ
အရွက္ရ ဝမ္းနည္းခဲ႕ရတဲ႕ ဆႏၵ အစုံစုံ

စနစ္တက် အမွားတစ္ခုစီ ခင္းခဲ႕
နွစ္သိမ္႕ေတး တစ္ခ်ိဳ႕
လိုတုိင္း မရနုိင္တဲ႕ အျပဳံး တစ္ခ်ိဳ႕
စကားခြံ တစ္ခ်ိဳ႕
တစ္ခ်ိဳ႕ ....တစ္ခ်ိဳ႕
ေဟာဒီ...ႏႈတ္ခမ္း အေသေကာင္ေပၚမွာပဲ
ကေယာင္ေျခာက္ျခား.....ေသခဲ႕တယ္။

ကူးေလြ႕

အသိနဲ႔ တရား

တိတ္တဆိတ္ပါပဲ....
ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ စကၠန္႔နဲ႔အမွ် (ခပ္ျမန္ျမန္တုိင္းတာလုိ႔ရတဲ့ အေသးဆံုး အစိတ္အပိုင္း) ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္....
သိေနလဲ ဖာသိဖာသာေနရင္း ေၾကာက္လန္႔မႈကို သိုဝွက္ထားမိတုန္း....
အမွားနဲ႔ အမွန္ၾကားက သတိနဲ႔ သႏၱန္.......
ေတြးေခၚမႈေတြက ေဖာေဖာသီသီ................ ရလာတဲ့ အသိေတြက ေဝေဝဆာဆာ......... လက္ေတြ႔ က်င့္ႀကံမႈက ခပ္ခြာခြာ............
မေကာင္းမွန္းသိေပမယ့္ သင္ေပးလိုက္တဲ့ ေတြးေခၚမႈနဲ႔ ဆင္ေျခတုံတရားၾကားက မုသားပါးပါးေလးမွာ အမွတ္တမဲ့ သို႔တည္းမဟုတ္ တမင္သက္သက္ ခိုဝင္စားသံုး...........
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ပိုင္ ဒါမွမဟုတ္ အငွား စံႏႈန္းေတြနဲ႔တိုင္းတာရင္း ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရာကို တန္းတန္းမတ္ သြားၾက........
ရယ္သံေနာက္ကြယ္က အငိုမ်က္လံုးေတြ.......... ဆႏၵနဲ႔ လက္ေတြ႔............ ကြာဟမႈကို ေသးႏုိင္သမွ် ဆြဲခ်ဳန္႔ရင္း ရင့္က်က္တဲ့ရင္မွာ အတၱသီးေလးေတြက တြဲလြဲခုိ..................
ေပးဆပ္တယ္ဆုိေပမယ့္ တြက္တတ္လြန္းစြာပဲ ပမာဏတစ္ခုထိသာ စိတ္ကို ဆြဲဆန္႔ရင္း ျပန္မရရင္ စိတ္က ဒဏ္ရာေလးေတြ သယ္သယ္သြားတတ္လြန္း.............
အင္း........ ႀကီးျမတ္တာကို လူမသိခ်င္ေနဆုိေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆီက မ်က္ဝန္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေမွ်ာ္ေနတတ္ျပန္ေရာ.............. ဘယ္ေလာက္ၿပံဳးၿပံဳး နင့္ေနတဲ့ ရင္ကို ထမ္းရင္း ႀကီးျမတ္တဲ့ စိတ္ကို အားမလုိအားမရနဲ႔ သံသယက ထားတတ္ေသး...............
ဆင္ေျခမေပးပါနဲ႔လုိ႔ တစ္ဘက္သားကို တားျမစ္ရင္း သံုးခဲ့တဲ့ ဆင္ေျခေတြက အသေခ်ၤ...........
တစ္ခုခ်င္း ေထာက္ေနရမယ္ဆုိရင္ စာမ်က္ႏွာေတြသာ ပြထသြားႏုိင္တယ္.....
အထင္ရွားဆံုးက ေက်းဇူးတရား၊ သိတတ္မႈနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ အတၱ............
မိဘေက်းဇူးကို ငါဆပ္မယ္ဆုိရင္း ရုန္းကန္ေဖြရွာေပးဆပ္ရင္း ေပးဆပ္မႈေတြက ကိုယ့္ေနာက္မွာေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္.....
ေန႔တုိင္း ဖုန္းမဆက္ဘူးေနာ္အေမ.. အေဖ.. ေျပာစရာစကားေတြက ေန႔တုိင္းမွ မရွိတာ... က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ၾက... ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန... တစ္လတစ္ခါ ေျပာျဖစ္တဲ့စကား...
တစ္လမွတစ္ခါ.............. ေန႔တိုင္း ေျပာျဖစ္စရာ စကား မရွိဘူးတဲ့.............
ျပန္စဥ္းစားမိပါ့.............. အြန္လိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေန႔တုိင္း နီးပါးေတြ႔ပီး ေျပာေနတာ စကားက ကုန္မသြားပါလား.............
း)
ပါးပါးေလးပဲ ၿပံဳးမိပါတယ္... ရွက္သြားတဲ့စိတ္ကို ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆုိတဲ့ ဆင္ေျခေနာက္မွာ ေျပးပုန္းခုိင္းလိုက္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့သလို ေနသားက်သြားတယ္...။
လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ မိဘက ဘာလို႔ မပါတာလဲ?...................... ေနာက္မွ ေဆြးေႏြးၾကပါေစ....
ဘယ္မွာ ဘယ္လုိပဲ ယွဥ္ယွဥ္ ကိုယ့္ဒုကၡက ပိုႀကီးေနသေယာင္ ထင္တတ္ေသး............
ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ဘုရားေဟာတဲ့ တရားကိုေတာင္ လက္တလံုးျခားေလး လုပ္တတ္လြန္းတယ္....
အရက္ေသစာ မေသာက္ပါနဲ႔ တားျမစ္တယ္... ဘုရားရွင္က
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဆင္ေျခေလးနဲ႔ လွည့္တယ္... ေသာက္တတ္ရင္ေဆး မေသာက္တတ္ရင္ေဘးတဲ့....
အရက္ေသစာမွာ ေဆးလိပ္မပါ၊ ကြမ္းယာမပါဆုိပီး သိသိနဲ႔ လိမ္ခ်င္ေသး.....
ဒါေပမယ့္ တရားကို သိေနတဲ့သူေတြခ်ည္း................
အသိနဲ႔ အတၱၾကားမွာ ခႏၶာကို မွီတြယ္ရင္း မိုက္တြင္းနက္လုိ႔ လြတ္လမ္းကို ေမွ်ာ္တတ္တယ္....
အေျပာလြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႔ လုပ္ရခက္တယ္တဲ့.............
အဲဒီေတာ့ ေပးေနၾက ဆင္ေျခပါးပါးေလးေတြနဲ႔ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ.......... ျဖစ္ကတတ္ဆန္းဘဝကို နည္းနည္းပါးပါး ေကာက္ကက္စီပီး ရင္ေကာ့ အလွံထူေနတာ.............
ေနာက္ဆံုး ေတာ့ လူပဲေလဆုိပီး တင္ထားသမွ် စံႏႈန္းေလးေတြကို ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ေအာင္ ျပန္ညွိရင္း ေန႔တစ္ေန႔ဟာ အရင္လုိပဲ ပဥၥလက္ဆန္ေနတုန္း.................... အင္းေပါ့ေလ ကိုယ့္အတြက္ ေၾကးစည္သံကို ကိုယ္မွ မၾကားႏုိင္တာ.......



ကိုႀကီးလင္းညိဳ တဂ္လိုက္ေတာ့ အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေခါင္းထဲက ကစင့္ကလ်ား ခုန္ေပါက္ထြက္က်လာတာေလးေတြပါ (ဒါလဲ ဆင္ေျခပါးပါးေလးေပါ့).....။ ကၽြန္ေတာ့ဘဝမွာ ထိပ္ဆံုး အတဂ္ခံရဖူးတာဆုိေတာ့ မ်က္စိကိုလည္ထြက္ေနတာ....။
ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပရင္ အဆင္ေျပသလိုေလး ဖတ္သြားေပးၾကပါလုိ႔.................
ေလးစားစြာျဖင့္
စိုင္းစိုင္းမြန္း

ေတြးျခင္း

တစ္ရက္ တစ္ရက္ အသားက်ေနတဲ႕ ျပဳဖြယ္ ကိစၥေတြ ထဲမွာ ပ်င္းရိ ငိုက္ျမည္း ေနတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခင္မင္ဖို႕ေကာင္းတဲ႕ အစ္ကိုႀကီး ကို လင္းညိဳက တစ္စုံတစ္ခု ေတြးျဖစ္ဖို႕ တက္ဂ္လာ တဲ႕အတြက္ ဖုန္တက္ေနတဲ႕ ေခါင္းကို ကမန္းကတန္း ဖုတ္ဖက္ ခါရင္း တစ္စုံတစ္ခု ေတြးဖို႕ အထိတ္တလန္႕ ႀကိဳးစားၾကည္႕ပါတယ္။ အသုံးမျပဳတာ ၾကာတဲ႕ ဦးေနွာက္က ခ်က္ ခ်င္း အလုပ္ မလုပ္ ပါ။

တစ္စုံတစ္ခု ကို ေတြးျဖစ္ဖို႕ အေရးထက္ ဘယ္ အေၾကာင္း အရာကို ေတြးရင္ ေကာင္းမလည္း ဆိုတာ ကိုေတာင္ မနည္း ေတြးၾကည္႕ ေနရပါတယ္။ ေပါ႕ ပါ႕ ပါးပါးေလးပဲ ေတြးရမလား..။ ကမၻာႀကီးနဲ႕ ခ်ီၿပီး မနုိင္ရင္ကာ ေတြးရမလား..။ ဟိုလား ဒီလားနဲ႕ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေလွ်ာက္စဥ္းစား ေနမိတဲ႕အခါ ေခါင္း ထဲမွာ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနၾကေတာ႕တာပဲ။

ၾသဂတ္စ္ ရိုဒင္ ကေတာ႕ ခြါခၽြတ္ၿပီး ေတြးတယ္။ ဒီဘိုးနုိးက ဦးထုပ္ ေျခာက္လုံးေဆာင္းၿပီးေတြးတယ္..။ ဆရာကိုတာ က ေတာ႕ ေဖာက္ထြက္ ျဖန္႕က်က္ၿပီးေတြး ၾကေစခ်င္သတဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ ဘာကိုေတြးရမလည္း...? ဘယ္ လိုေတြးရမလည္း...? မနက္ျဖန္အေၾကာင္း လား..။ မေန႕ကအေၾကာင္းလား...။ ဘဝကို တြန္းထိုး ဆြဲတင္ေပးမယ္႕ ေလွကားထစ္ေတြအေၾကာင္းလား..။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူေတြရဲ႕အေၾကာင္းလား။ အမွတ္နွစ္စက္ၾကားက ေျဖာင္႕တန္းေနတဲ႕ မ်ဥ္း တစ္ေၾကာင္းလို ရွင္ျခင္း ေသျခင္း အေၾကာင္း လား...။ ဒါမွ မဟုတ္....မီဂန္ေဖာက္စ္ ရဲ႕ အေၾကာင္းလား။

ေတြးျခင္းက လူေတြကို အဟိတ္ ဘဝကေန ကြာေဝး လြန္ေျမာက္ၿပီး ေလာကကို ခ်ဳပ္ကိုင္လႊမ္းမိုးနုိင္တဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ဆင္ျခင္တုံ သတၱဝါ အျဖစ္ကို ေဆာင္က်ဥ္း ျမွင္႕တင္ေပးခဲ႕တယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ ပဲ ေတြးျခင္းက လူေတြကို ပိုၿပီး ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ တတ္လာ ေစျပန္တယ္။ ေမြးကတည္းက ေသတဲ႕အထိ လူေတြဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ၊ အထူးထူး အျပားျပားေသာ အေၾကာင္းအရာ အၾကံအစဥ္ ေတြအတြက္ တရစပ္ေတြး ၾကတယ္။ ထုိင္ရင္းေတြးတယ္၊ ရပ္ရင္းေတြးတယ္၊ သြားရင္း ေတြးတယ္၊ စားရင္း ေတြးတယ္၊ အိပ္ရင္းေတြးတယ္..။ ေတြးတယ္...ေတြးတယ္...ေတြးတယ္...။ တစ္ခု မဟုတ္ရင္ တစ္ခု ေတာ႕ ေတြးေနၾကတာပဲ...။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေကာင္းတဲ႕ဘက္ မွာ...တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မေကာင္းတဲ႕ဘက္မွာ...။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ကိုယ္႕ဘဝ ကိုယ္႕အတၱအတြက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အမ်ားအတြက္ ေလာကအတြက္....။

ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႕ပဲ ေတြးေန ေတြးေန လူေတြ မေတြးခ်င္ပဲ မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ ေက်ာ္လႊား သြားတတ္ၾကတာေလး ေတာ႕ ရွိတယ္ဗ်ာ...။ ကမၻာဦး ကတည္းက အခု လက္ရွိအခ်ိန္အထိ လူေတြ မလိုခ်င္ဆုံးနဲ႕ အေၾကာက္ရြံ႕ဆုံး၊ ၿပီးေတာ႕ ေမြးရာပါ ပိုင္ဆုိင္မႈ တစ္ခု လည္းျဖစ္ေလတဲ႕ ေသျခင္း ဆိုတာပါပဲ။

ငယ္ရြယ္ ေသးတယ္လို႕ ေျပာခ်င္ ေျပာနုိင္ေသးတဲ႕အခ်ိန္မွာ....ေသျခင္းဆိုတာ ကိုယ္႕နဲ႕ မလွမ္း မကမ္းေလးမွာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာ မသိေယာင္ေဆာင္ထား နုိင္ေသးတဲ႕အခ်ိန္မွာ ေတာင္ ေသတယ္ ဆိုတဲ႕ ခံစားမႈႀကီးကို ေတြးမိတိုင္း မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ ခံစားခ်က္ မ်ိဳးနဲ႕ သိသိသာသာ တုန္လႈပ္ၾကစျမဲပါပဲ။ တစ္ဆက္တည္း အမွတ္ နွစ္စက္ၾကားက မ်ဥ္းေျဖာင္႕လို ဘဝ အကန္႕အသတ္နယ္ပယ္ေသးေသးေလးထဲမွာ ကိုယ္႕ဘာသာ ငါဘာလဲ..ငါဘယ္လဲ...ငါဘာလုပ္ေနလည္း ေတြးၾကည္႕ရင္ အရာရာ အလဟႆ အျဖစ္ ကို ပဲေရာက္သြားတယ္ ...။ပုထုဇဥ္ ေလာကထဲက လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း ကိုယ္႕ အတၱ၊ ကိုယ္႕မာန နဲ႕ ကိုယ္႕ စြမ္း အား အရည္အခ်င္းအေပၚမွာ တစ္စုံတစ္ခုနဲ႕ အမွတ္ေက်ာက္တင္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႕ အလိုလားဆုံး သတၱဝါေတြမဟုတ္လား..။ ကိုယ္႕စြမ္းနုိင္သမွ်ကာလပတ္လုံးလည္း ကိုယ္႕ပုံရိပ္ ကိုယ္႕သမိုင္းကို ခုိင္သထက္ခုိင္မာေအာင္ ထုဆစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း လ်စ္လ်ဴ ရႈ ခံရျခင္းဆိုတဲ႕ ခံစားခ်က္ကို မႀကိဳက္ဘူး။ကိုယ္႕ အားထုတ္ မႈအေပၚ မွာ ကိုယ္႕ကို အသိအမွတ္မျပဳပဲ အားလုံး ကို ခ်ိဳးဖ်က္ နင္းေျခ ၿပီး ဥပေကၡာ ျပဳ ပစ္ပယ္ၿပီး ထားခဲ႕မယ္႕ ဒီေသျခင္းဆိုတာ ကို မႀကိဳက္ဘူး။မႀကိဳက္ဘူး...မႀကိဳက္ဘူး... ဟင္႕အင္း...ဟင္႕အင္း...ဟင္႕အင္း...တြန္႕ဆုတ္ ေမ႕ေလ်ာ႕ ျငင္းပယ္ၾကရင္း ပဲ ျငင္းပယ္ျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျဖစ္သြားခဲ႕ၾက...။ အဲသလိုနဲ႕ သံသရာစက္ဝန္းႀကီးကို အျမဲလည္ပတ္ စီးဆင္းေနဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး..ထို႕ေနာက္ တစ္တပ္ တစ္အား။


ကူးေလြ႕

၂၉.မတ္လ.၂၀၁၀
တနလာၤ။


****ကိုလင္းညိဳေရ...။ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ အေတြးမ်ားကေတာ႕ ဤမွ်သာပါပဲဗ်ာ...။ ေတြးျဖစ္ေနက် အေၾကာင္းတစ္ခုကို မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္...။ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ တစ္စုံတစ္ရာ ျဖစ္ေစခဲ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ ညံ႕ဖ်င္းမႈကို ခြင္႕လႊတ္ေပးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား...။****

အလွည့္

အမွတ္တမဲ့ ဝင္လာပီး အမွတ္တမဲ့ ျပန္ထြက္သြားတယ္...
ေစ့ထားတဲ့ တံခါးေလးမွာသာ လႈပ္ရွားရင္း.......
အသံေလးက တုိးတိတ္ညင္သာ...............