ေနထြက္ခ်ိန္

ရိုက္ခ်က္ေတြကျပင္းထန္တယ္..

...
ကေရာ္ကမယ္ အိမ္ငယ္ေလးထဲပုန္းခုိရင္း.....
ငါ့မ်က္ရည္ေတြ ရြာသြန္းၿဖိဳး...........

ၾကည့္ေနလဲ ျမင္ဖုိ႔ခက္တဲ့......
မေန႔ကလုိ ရယ္သံမ်ိဳးေတြ.........
ေရညွိတက္ရင္ဘတ္ေပၚကို......
စကားလံုးေတြနဲ႔ ထုတ္ခ်င္းခတ္.........
အဲဒီညက ငါအိပ္ေပ်ာ္ရဲ႕လား....

ေရစီးကမ္းၿပိဳ သြန္ထုတ္လိုက္တာေတြ......
အိပ္မက္ကို ျပန္ေျခာက္လွန္႔ဖုိ႔ဆုိ......
ဘာလုိ႔မ်ားတုိ႔ေတြ ေတ့ဆုိင္ေနေတာ့မလဲ.........
ခူးပီးမွ အသီးႏုတဲ့....
ဘဝရဲ႕ေထ့လံုးေအာက္မွာ..........
မေတာင္းလဲ ေပးေပးေနမိတယ္....။

ဟုတ္ရဲ႕လား.........
သံသယေတြက ျပန္ျပန္ခ်ည္တယ္.........
ညိဳတုိင္းလဲ ရြာႏုိင္ခဲလြန္း........
အဲဒီပန္းေတြ ပြင့္ခ်ိန္ထိေအာင္ .........
ငါ့ရင္ခြင္ ေနရာက်န္ပါ့မလား.........
မေတာင္းပဲနဲ႔ ျပည့္တဲ့ဆုဆုိတာ ...........
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ခုတံုးလုပ္ဖုိ႔တဲ့လား...........။

အရာရာကို အရွံဳးေပးပီးပါမွ.......
ႏႈတ္ထြက္ဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတတ္တယ္....
ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲ ႀကီးျမတ္မႈမွာ........
ရိုးေျမက် နားလည္မႈေတြနဲ႔............
ေၾကြက်တဲ့ထန္းသီးအေၾကာင္း........
စကားလံုးေတြ ဆြံ႔အေလာက္တဲ့အထိ........
တုိက္ဆုိင္မႈက ဘဝကို စိန္ေခၚ.........။

ေပးသူနဲ႔ ယူသူ...
ဘယ္သူက အားသာေနတာလဲ......
ခ်ိန္ခြင္ကို လွ်ာထုိးညွိခ်ိန္ေတာ့.........
အသစ္ေရာက္တဲ့မနက္ကို ျမင္တယ္......
ေနဘယ္ကထြက္တာလဲ....................?

အလြမ္း

အစကတည္းက
စိတ္ကူးေတြ အက်ဥ္းက်ၿပီးသား
ဥေပကၡာ ေမွာင္ေနေအာင္ ပြင္႕တဲ႕အခါ
ငါ႕အတြက္
လ တစ္စင္းဟာ ပိုၿပီး အိပ္မက္ဆန္ခဲ႕တယ္..။

သတိရေနလည္း ဘယ္သူမွ မရွိ
ကိုယ္႕စိတ္နဲ႕ကိုယ္ မေထြးနုိင္ မအန္နုိင္ဖ်ားနာၿပီး
ပဲ႕တင္သံ "အ" ေနတဲ႕ ရင္နံရံမ်ားမွာ
ေခၚသံေတြသာ စိုက္ဝင္ နွစ္ျမဳပ္ေနခဲ႕ေပါ႕...။

ကူးေလြ႕

ငါ႕ရဲ႕ ခ်စ္သူ

ေမ်ာ္လင္႕တႀကီးနဲ႕ ငါ႕ ရင္ေျမယာေလး
ထြန္ယက္....
စိတ္ကူးလိုက္ရုံနဲ႕တင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းေနေတာ႕လည္း
ရူးရူး မူးမူး ေတာင္႕တမိတာ မဆန္းဘူး မဟုတ္လား..?
အဲသလို...ရင္ေတြ ခုန္ၿပီးေတာ႕
ရွိသမွ် အခ်စ္ေတြပုံေအာၿပီးၾကဲခဲ႕တဲ႕ ငါ႕ ပ်ိဳးခင္းပါ
ခုေတာ႕..
ေသာကရည္ ရႊန္းရႊန္းမွည္႕ ဝင္းေတာက္ၿပီး
အဆိပ္သီးရာေထာင္မက ပြင္႕လာခဲ႕ၾကတယ္....။

နင္ကေတာ႕...သိမယ္မထင္ဘူး..ဟ!
ကတိ ကို ေတာင္လို ပုံေပးၿပီး ဒူးေလးတ နန္႕နန္႕
ငါ႕မွာသာ
ပုခုံးသားေတြ ဖူးေရာင္ အက္ကြဲၿပီး ပုပ္ခဲ႕..သိုးခဲ႕ခုေတာ႕
ဒုကၡၫွီနံ႕ေဟာင္ေဟာင္ေပၚမွာ
နင္႕ ရယ္သံေတြသာ တေလွာင္းေလွာင္း အုံလုိ႕...ဖြဲ႕လို႕။

ကူးေလြ႕

ဒုကၡိတရဲ႕ ပန္းအိုး

သူေကာင္းျဖစ္ မျဖစ္ မသိရေပမယ္႕
ငါ႕ရဲ႕ က်ားကေတာ႕ ေတာေျပာင္းခဲ႕ၿပီ
ကိုယ္ေကာင္းေပမယ္႕ ေခါင္းက တစ္ေရြ႕ေရြ႕
ရွိေနၿမဲ နဂိုရ္ တည္ ဘဝ ပုံစံထဲ
မ်က္နွာျပင္ေပၚက အေရးေၾကာင္းေတြသာ ထင္ရွား...ရင္႕မွည္႕
ကိုယ္႕ျဖစ္ျခင္းနဲ႕ကိုယ္ ဒဏ္ရာေတြ ရၿပီးရင္း...ရခဲ႕တယ္

အိပ္မက္ေတြ စားစားၿပီး လူမေလး, ေခြးမခန္႕
ေနထြက္တုိင္းသစ္ထားတဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီး
တျဖည္းျဖည္းေဟာင္းႏြမ္းၿပီး ပြန္းခဲ႕ပဲ႕ခဲ႕
သြားပါမ်ား ခရီးေတာ႕ေရာက္ခဲ႕တယ္
လမ္းေပ်ာက္ဆဲ ေန႕ည အစုံလုိက္ေႂကြ ေနတာမ်ား
လွ...မွ ..လွ

ခဏတာ ငွားရမ္းထားတဲ႕ ဘဝတာက ပဲ ရွည္လြန္းခဲ႕သလား
သံသယေတြ အႂကြင္းမဲ႕သုတ္သင္ၿပီးခ်ိန္ထိေအာင္
ဒုကၡိတရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲက ပန္းအိုးေလး
ေလးရာသီ အေလ႕က်ပန္းတို႕ ေဝ ေနခဲ႕။

ကူးေလြ႕

ရွင္သန္ျခင္းမွတ္စု

ရပ္ေနတာလား...
ေလွ်ာက္ေနတာလား........
ျပန္လာျဖစ္ေတာ့လဲ ဒီေနရာ.........
ဘာမွ မရွိတာကေနစတယ္....
ဒီလုိပဲ ဘာမွမရွိပဲ ထြက္ခြာ........
ၾကားကာလမွာ ငါ့ကုိယ္ငါ ဖြပ္ဖြပ္ေၾကေအာင္ေထာင္းရင္း...
သံသရာကိုမ်က္ကြယ္ျပဳ...
အဲဒီတြင္းေတြ နက္ေကာင္းတုန္း....။

ေျခလွမ္း

စိတ္လုိလက္ရ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားမိတယ္...
အေဝးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရာကေန အာရံုေတြကို ကိုယ့္ဆီမွာ ကိုယ္စုၾကည့္တဲ့အခါ..... ဘာကို သြားျမင္လဲဆုိရင္ ေန႔စဥ္လွမ္းေနရတဲ့ ေျခလွမ္းေလးေတြကို သြားျမင္တယ္....
ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းလုိက္တုိင္း ေျခတစ္ဘက္က ေရွ႕ကို တက္သြားခ်ိန္မွာ ေျခတစ္ဘက္က ေနာက္ဆီမွာ က်န္ခဲ့တယ္....
စဥ္းစားမိတယ္....
ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းမွာ ပါဝင္တဲ့ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ အေရးပါမႈ..........
ေရွ႕ကို တက္လွမ္းလိုက္တဲ့ ေျခကပဲ ဦးေဆာင္သြားတာလား... ဒါမွမဟုတ္ ေနရာတစ္ခု ေျခကုပ္ၿမဲေနေအာင္ခ်ပီး ပင့္ေထာက္ တြန္းကန္ေပးလိုက္တဲ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ေျခေၾကာင့္ပဲ ေရွ႕ကို ေရာက္သြားခဲ့တာလား....
တစ္ကယ္ေတာ့ အခ်က္က် ညီမွ် အခ်ိဳးက်တဲ့ အေပးအယူတစ္ခု ၿပီးေျမာက္မွသာ ခုိင္မာတဲ့ ေျခလွမ္းသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာတာပါ....
လက္ရွိေနရာမွာ ခုိင္ၿမဲေနမွသာ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔အတြက္ အားယူႏုိင္မွာျဖစ္သလုိ၊ ေရွ႕ကို ထိုးထြက္ရဲတဲ့ ေျခလွမ္းသစ္ရွိမွလဲ လက္ရွိ ေျခကုပ္ကို အားျပဳ ေရွ႕တုိးႏုိင္မွာ....။
အရာရာကို ဘက္မွ်ေအာင္ သံုးမွပဲ ေျခလွမ္းသစ္ဆုိတာ ျဖစ္လာမွာကိုး....။
လူေတြမွာ ပါလာတဲ့ တစ္စံု တစ္စံုေသာ ပစၥည္းေတြဟာ ႏွစ္ခုကို တစ္ၿပိဳင္တည္း လုပ္ဖုိ႔မဟုတ္ပဲ တစ္ခုတည္းကို ႏွစ္ခုေပါင္းပီး စည္းခ်က္ညီညီ အေပးအယူတဲ့တဲ့ လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ဆုိတာ သိလာတယ္....
ကိုယ့္မွာ ရွိေနတာကို စနစ္တစ္က် ေပါင္းစည္းတတ္တဲ့အခါ ကိုယ့္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ဆုိတာ ျပည့္စံု ဖုိ႔ မခက္တဲ့ အရာဆုိတာ ေက်နပ္စရာ ေတြ႔ႏုိင္မွာပါ....

(ေခါင္းထဲေရာက္လာတဲ့ အေတြးေလးကို မွ်လိုက္တာပါ...)

ပိုးကိုက္ထားတဲ႕ သစ္သီး

ခံနုိင္ရည္ ရွိလာတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ္႕
နာက်င္မႈက အသားက်
"ဘဝ" ကို စကားတစ္ခြန္းကဝယ္ၿပီး တစ္ခြန္းက ေရာင္းတယ္
ထုံထိုင္းဆဲ ဆြံ႕အ နာေတြက လူမသိ သူမသိ

တစ္ကယ္ေတာ႕လည္း
စိတ္အဆာေျပရုံေလး ေမးခြန္းေတြရြာခ် ခဲ႕တာပါ
သူစိမ္း သူရံ ဆန္ဆဲ ငါ႕ေန႕စြဲေတြသာ တစ္ရြက္ၿပီး တစ္ရြက္
စိမ္းသြားလိုက္...ဝါလာလိုက္။

ကူးေလြ႕

20.7.2006
July,Thursday