Monday, March 29, 2010

အသိနဲ႔ တရား

တိတ္တဆိတ္ပါပဲ....
ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ စကၠန္႔နဲ႔အမွ် (ခပ္ျမန္ျမန္တုိင္းတာလုိ႔ရတဲ့ အေသးဆံုး အစိတ္အပိုင္း) ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္....
သိေနလဲ ဖာသိဖာသာေနရင္း ေၾကာက္လန္႔မႈကို သိုဝွက္ထားမိတုန္း....
အမွားနဲ႔ အမွန္ၾကားက သတိနဲ႔ သႏၱန္.......
ေတြးေခၚမႈေတြက ေဖာေဖာသီသီ................ ရလာတဲ့ အသိေတြက ေဝေဝဆာဆာ......... လက္ေတြ႔ က်င့္ႀကံမႈက ခပ္ခြာခြာ............
မေကာင္းမွန္းသိေပမယ့္ သင္ေပးလိုက္တဲ့ ေတြးေခၚမႈနဲ႔ ဆင္ေျခတုံတရားၾကားက မုသားပါးပါးေလးမွာ အမွတ္တမဲ့ သို႔တည္းမဟုတ္ တမင္သက္သက္ ခိုဝင္စားသံုး...........
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ပိုင္ ဒါမွမဟုတ္ အငွား စံႏႈန္းေတြနဲ႔တိုင္းတာရင္း ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရာကို တန္းတန္းမတ္ သြားၾက........
ရယ္သံေနာက္ကြယ္က အငိုမ်က္လံုးေတြ.......... ဆႏၵနဲ႔ လက္ေတြ႔............ ကြာဟမႈကို ေသးႏုိင္သမွ် ဆြဲခ်ဳန္႔ရင္း ရင့္က်က္တဲ့ရင္မွာ အတၱသီးေလးေတြက တြဲလြဲခုိ..................
ေပးဆပ္တယ္ဆုိေပမယ့္ တြက္တတ္လြန္းစြာပဲ ပမာဏတစ္ခုထိသာ စိတ္ကို ဆြဲဆန္႔ရင္း ျပန္မရရင္ စိတ္က ဒဏ္ရာေလးေတြ သယ္သယ္သြားတတ္လြန္း.............
အင္း........ ႀကီးျမတ္တာကို လူမသိခ်င္ေနဆုိေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆီက မ်က္ဝန္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေမွ်ာ္ေနတတ္ျပန္ေရာ.............. ဘယ္ေလာက္ၿပံဳးၿပံဳး နင့္ေနတဲ့ ရင္ကို ထမ္းရင္း ႀကီးျမတ္တဲ့ စိတ္ကို အားမလုိအားမရနဲ႔ သံသယက ထားတတ္ေသး...............
ဆင္ေျခမေပးပါနဲ႔လုိ႔ တစ္ဘက္သားကို တားျမစ္ရင္း သံုးခဲ့တဲ့ ဆင္ေျခေတြက အသေခ်ၤ...........
တစ္ခုခ်င္း ေထာက္ေနရမယ္ဆုိရင္ စာမ်က္ႏွာေတြသာ ပြထသြားႏုိင္တယ္.....
အထင္ရွားဆံုးက ေက်းဇူးတရား၊ သိတတ္မႈနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ အတၱ............
မိဘေက်းဇူးကို ငါဆပ္မယ္ဆုိရင္း ရုန္းကန္ေဖြရွာေပးဆပ္ရင္း ေပးဆပ္မႈေတြက ကိုယ့္ေနာက္မွာေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္.....
ေန႔တုိင္း ဖုန္းမဆက္ဘူးေနာ္အေမ.. အေဖ.. ေျပာစရာစကားေတြက ေန႔တုိင္းမွ မရွိတာ... က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ၾက... ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန... တစ္လတစ္ခါ ေျပာျဖစ္တဲ့စကား...
တစ္လမွတစ္ခါ.............. ေန႔တိုင္း ေျပာျဖစ္စရာ စကား မရွိဘူးတဲ့.............
ျပန္စဥ္းစားမိပါ့.............. အြန္လိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေန႔တုိင္း နီးပါးေတြ႔ပီး ေျပာေနတာ စကားက ကုန္မသြားပါလား.............
း)
ပါးပါးေလးပဲ ၿပံဳးမိပါတယ္... ရွက္သြားတဲ့စိတ္ကို ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆုိတဲ့ ဆင္ေျခေနာက္မွာ ေျပးပုန္းခုိင္းလိုက္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့သလို ေနသားက်သြားတယ္...။
လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ မိဘက ဘာလို႔ မပါတာလဲ?...................... ေနာက္မွ ေဆြးေႏြးၾကပါေစ....
ဘယ္မွာ ဘယ္လုိပဲ ယွဥ္ယွဥ္ ကိုယ့္ဒုကၡက ပိုႀကီးေနသေယာင္ ထင္တတ္ေသး............
ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ဘုရားေဟာတဲ့ တရားကိုေတာင္ လက္တလံုးျခားေလး လုပ္တတ္လြန္းတယ္....
အရက္ေသစာ မေသာက္ပါနဲ႔ တားျမစ္တယ္... ဘုရားရွင္က
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဆင္ေျခေလးနဲ႔ လွည့္တယ္... ေသာက္တတ္ရင္ေဆး မေသာက္တတ္ရင္ေဘးတဲ့....
အရက္ေသစာမွာ ေဆးလိပ္မပါ၊ ကြမ္းယာမပါဆုိပီး သိသိနဲ႔ လိမ္ခ်င္ေသး.....
ဒါေပမယ့္ တရားကို သိေနတဲ့သူေတြခ်ည္း................
အသိနဲ႔ အတၱၾကားမွာ ခႏၶာကို မွီတြယ္ရင္း မိုက္တြင္းနက္လုိ႔ လြတ္လမ္းကို ေမွ်ာ္တတ္တယ္....
အေျပာလြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႔ လုပ္ရခက္တယ္တဲ့.............
အဲဒီေတာ့ ေပးေနၾက ဆင္ေျခပါးပါးေလးေတြနဲ႔ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ.......... ျဖစ္ကတတ္ဆန္းဘဝကို နည္းနည္းပါးပါး ေကာက္ကက္စီပီး ရင္ေကာ့ အလွံထူေနတာ.............
ေနာက္ဆံုး ေတာ့ လူပဲေလဆုိပီး တင္ထားသမွ် စံႏႈန္းေလးေတြကို ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ေအာင္ ျပန္ညွိရင္း ေန႔တစ္ေန႔ဟာ အရင္လုိပဲ ပဥၥလက္ဆန္ေနတုန္း.................... အင္းေပါ့ေလ ကိုယ့္အတြက္ ေၾကးစည္သံကို ကိုယ္မွ မၾကားႏုိင္တာ.......



ကိုႀကီးလင္းညိဳ တဂ္လိုက္ေတာ့ အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေခါင္းထဲက ကစင့္ကလ်ား ခုန္ေပါက္ထြက္က်လာတာေလးေတြပါ (ဒါလဲ ဆင္ေျခပါးပါးေလးေပါ့).....။ ကၽြန္ေတာ့ဘဝမွာ ထိပ္ဆံုး အတဂ္ခံရဖူးတာဆုိေတာ့ မ်က္စိကိုလည္ထြက္ေနတာ....။
ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပရင္ အဆင္ေျပသလိုေလး ဖတ္သြားေပးၾကပါလုိ႔.................
ေလးစားစြာျဖင့္
စိုင္းစိုင္းမြန္း

ေတြးျခင္း

တစ္ရက္ တစ္ရက္ အသားက်ေနတဲ႕ ျပဳဖြယ္ ကိစၥေတြ ထဲမွာ ပ်င္းရိ ငိုက္ျမည္း ေနတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခင္မင္ဖို႕ေကာင္းတဲ႕ အစ္ကိုႀကီး ကို လင္းညိဳက တစ္စုံတစ္ခု ေတြးျဖစ္ဖို႕ တက္ဂ္လာ တဲ႕အတြက္ ဖုန္တက္ေနတဲ႕ ေခါင္းကို ကမန္းကတန္း ဖုတ္ဖက္ ခါရင္း တစ္စုံတစ္ခု ေတြးဖို႕ အထိတ္တလန္႕ ႀကိဳးစားၾကည္႕ပါတယ္။ အသုံးမျပဳတာ ၾကာတဲ႕ ဦးေနွာက္က ခ်က္ ခ်င္း အလုပ္ မလုပ္ ပါ။

တစ္စုံတစ္ခု ကို ေတြးျဖစ္ဖို႕ အေရးထက္ ဘယ္ အေၾကာင္း အရာကို ေတြးရင္ ေကာင္းမလည္း ဆိုတာ ကိုေတာင္ မနည္း ေတြးၾကည္႕ ေနရပါတယ္။ ေပါ႕ ပါ႕ ပါးပါးေလးပဲ ေတြးရမလား..။ ကမၻာႀကီးနဲ႕ ခ်ီၿပီး မနုိင္ရင္ကာ ေတြးရမလား..။ ဟိုလား ဒီလားနဲ႕ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေလွ်ာက္စဥ္းစား ေနမိတဲ႕အခါ ေခါင္း ထဲမွာ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနၾကေတာ႕တာပဲ။

ၾသဂတ္စ္ ရိုဒင္ ကေတာ႕ ခြါခၽြတ္ၿပီး ေတြးတယ္။ ဒီဘိုးနုိးက ဦးထုပ္ ေျခာက္လုံးေဆာင္းၿပီးေတြးတယ္..။ ဆရာကိုတာ က ေတာ႕ ေဖာက္ထြက္ ျဖန္႕က်က္ၿပီးေတြး ၾကေစခ်င္သတဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ ဘာကိုေတြးရမလည္း...? ဘယ္ လိုေတြးရမလည္း...? မနက္ျဖန္အေၾကာင္း လား..။ မေန႕ကအေၾကာင္းလား...။ ဘဝကို တြန္းထိုး ဆြဲတင္ေပးမယ္႕ ေလွကားထစ္ေတြအေၾကာင္းလား..။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူေတြရဲ႕အေၾကာင္းလား။ အမွတ္နွစ္စက္ၾကားက ေျဖာင္႕တန္းေနတဲ႕ မ်ဥ္း တစ္ေၾကာင္းလို ရွင္ျခင္း ေသျခင္း အေၾကာင္း လား...။ ဒါမွ မဟုတ္....မီဂန္ေဖာက္စ္ ရဲ႕ အေၾကာင္းလား။

ေတြးျခင္းက လူေတြကို အဟိတ္ ဘဝကေန ကြာေဝး လြန္ေျမာက္ၿပီး ေလာကကို ခ်ဳပ္ကိုင္လႊမ္းမိုးနုိင္တဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ဆင္ျခင္တုံ သတၱဝါ အျဖစ္ကို ေဆာင္က်ဥ္း ျမွင္႕တင္ေပးခဲ႕တယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ ပဲ ေတြးျခင္းက လူေတြကို ပိုၿပီး ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ တတ္လာ ေစျပန္တယ္။ ေမြးကတည္းက ေသတဲ႕အထိ လူေတြဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ၊ အထူးထူး အျပားျပားေသာ အေၾကာင္းအရာ အၾကံအစဥ္ ေတြအတြက္ တရစပ္ေတြး ၾကတယ္။ ထုိင္ရင္းေတြးတယ္၊ ရပ္ရင္းေတြးတယ္၊ သြားရင္း ေတြးတယ္၊ စားရင္း ေတြးတယ္၊ အိပ္ရင္းေတြးတယ္..။ ေတြးတယ္...ေတြးတယ္...ေတြးတယ္...။ တစ္ခု မဟုတ္ရင္ တစ္ခု ေတာ႕ ေတြးေနၾကတာပဲ...။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေကာင္းတဲ႕ဘက္ မွာ...တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မေကာင္းတဲ႕ဘက္မွာ...။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ကိုယ္႕ဘဝ ကိုယ္႕အတၱအတြက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အမ်ားအတြက္ ေလာကအတြက္....။

ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႕ပဲ ေတြးေန ေတြးေန လူေတြ မေတြးခ်င္ပဲ မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ ေက်ာ္လႊား သြားတတ္ၾကတာေလး ေတာ႕ ရွိတယ္ဗ်ာ...။ ကမၻာဦး ကတည္းက အခု လက္ရွိအခ်ိန္အထိ လူေတြ မလိုခ်င္ဆုံးနဲ႕ အေၾကာက္ရြံ႕ဆုံး၊ ၿပီးေတာ႕ ေမြးရာပါ ပိုင္ဆုိင္မႈ တစ္ခု လည္းျဖစ္ေလတဲ႕ ေသျခင္း ဆိုတာပါပဲ။

ငယ္ရြယ္ ေသးတယ္လို႕ ေျပာခ်င္ ေျပာနုိင္ေသးတဲ႕အခ်ိန္မွာ....ေသျခင္းဆိုတာ ကိုယ္႕နဲ႕ မလွမ္း မကမ္းေလးမွာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာ မသိေယာင္ေဆာင္ထား နုိင္ေသးတဲ႕အခ်ိန္မွာ ေတာင္ ေသတယ္ ဆိုတဲ႕ ခံစားမႈႀကီးကို ေတြးမိတိုင္း မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ ခံစားခ်က္ မ်ိဳးနဲ႕ သိသိသာသာ တုန္လႈပ္ၾကစျမဲပါပဲ။ တစ္ဆက္တည္း အမွတ္ နွစ္စက္ၾကားက မ်ဥ္းေျဖာင္႕လို ဘဝ အကန္႕အသတ္နယ္ပယ္ေသးေသးေလးထဲမွာ ကိုယ္႕ဘာသာ ငါဘာလဲ..ငါဘယ္လဲ...ငါဘာလုပ္ေနလည္း ေတြးၾကည္႕ရင္ အရာရာ အလဟႆ အျဖစ္ ကို ပဲေရာက္သြားတယ္ ...။ပုထုဇဥ္ ေလာကထဲက လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း ကိုယ္႕ အတၱ၊ ကိုယ္႕မာန နဲ႕ ကိုယ္႕ စြမ္း အား အရည္အခ်င္းအေပၚမွာ တစ္စုံတစ္ခုနဲ႕ အမွတ္ေက်ာက္တင္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႕ အလိုလားဆုံး သတၱဝါေတြမဟုတ္လား..။ ကိုယ္႕စြမ္းနုိင္သမွ်ကာလပတ္လုံးလည္း ကိုယ္႕ပုံရိပ္ ကိုယ္႕သမိုင္းကို ခုိင္သထက္ခုိင္မာေအာင္ ထုဆစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း လ်စ္လ်ဴ ရႈ ခံရျခင္းဆိုတဲ႕ ခံစားခ်က္ကို မႀကိဳက္ဘူး။ကိုယ္႕ အားထုတ္ မႈအေပၚ မွာ ကိုယ္႕ကို အသိအမွတ္မျပဳပဲ အားလုံး ကို ခ်ိဳးဖ်က္ နင္းေျခ ၿပီး ဥပေကၡာ ျပဳ ပစ္ပယ္ၿပီး ထားခဲ႕မယ္႕ ဒီေသျခင္းဆိုတာ ကို မႀကိဳက္ဘူး။မႀကိဳက္ဘူး...မႀကိဳက္ဘူး... ဟင္႕အင္း...ဟင္႕အင္း...ဟင္႕အင္း...တြန္႕ဆုတ္ ေမ႕ေလ်ာ႕ ျငင္းပယ္ၾကရင္း ပဲ ျငင္းပယ္ျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျဖစ္သြားခဲ႕ၾက...။ အဲသလိုနဲ႕ သံသရာစက္ဝန္းႀကီးကို အျမဲလည္ပတ္ စီးဆင္းေနဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး..ထို႕ေနာက္ တစ္တပ္ တစ္အား။


ကူးေလြ႕

၂၉.မတ္လ.၂၀၁၀
တနလာၤ။


****ကိုလင္းညိဳေရ...။ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ အေတြးမ်ားကေတာ႕ ဤမွ်သာပါပဲဗ်ာ...။ ေတြးျဖစ္ေနက် အေၾကာင္းတစ္ခုကို မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္...။ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ တစ္စုံတစ္ရာ ျဖစ္ေစခဲ႕ရင္ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ ညံ႕ဖ်င္းမႈကို ခြင္႕လႊတ္ေပးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား...။****

Thursday, March 25, 2010

အလွည့္

အမွတ္တမဲ့ ဝင္လာပီး အမွတ္တမဲ့ ျပန္ထြက္သြားတယ္...
ေစ့ထားတဲ့ တံခါးေလးမွာသာ လႈပ္ရွားရင္း.......
အသံေလးက တုိးတိတ္ညင္သာ...............

Saturday, March 20, 2010

ခ်ယ္ရီေရာင္ ေစာင္းႀကိဳး

ကမၻာဦး ဒ႑ာရီေပၚမွာ ကတည္းက
နတ္ဘုရားေတြ ဖဲ႕ထုတ္ခဲ႕တဲ႕ ခႏၶာ
ေဟာဒီ...သံသရာေျမနီလမ္း တစ္ဆုံးထိေအာင္
ဘဝ မ်ားစြာ ရွာေဖြေပါင္းဆုံခ်ိန္
အိပ္မေပ်ာ္သူ မွန္ခ်ပ္အပိုင္းအစေတြ စည္းဝါးကိုက္ ကခုန္တယ္....

မ်က္ရည္ကို ဆာေလာင္တဲ႕အျပဳံးေတြက ဘဝကို သိမ္းယူတယ္
မေတာ္တဆ တိမ္ခင္းရဲ႕ ထစ္ခ်ဳန္းသံ အက္အက္

ဂမၻီရ ဆန္ဆန္ တီးခပ္တယ္
ခ်ယ္ရီေရာင္ ခပ္ပါးပါး ေစာင္းႀကိဳးၫွိသံ ညင္သာ ထိပြန္း
ဆိုကေရးတီးရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းလိုမ်ိဳး
မ်က္နွာစိမ္းပင္လယ္က " လွ"တယ္

လက္သည္းဖြက္ထားတဲ႕ မ်က္လုံးအသစ္ တစ္စုံေအာက္က
အဆက္မျပတ္ထုတ္လုပ္ဆဲမ်က္နွာဖုံးမ်ား
မိုးၫိႈ႕ မႏၱာန္ေတြ ပဲ႕တင္ထပ္ ဖုန္းဆိုးလြင္ျပင္ႀကီးတစ္ခုလို
"သူမ" ဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ရြာသြန္းေသြ႕ေျခာက္တယ္

နားေဝတိမ္ေတာင္ ညေနခင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းသြားၾကဆဲ
ရြက္အိုေတြ စီးဆင္းတဲ႕ ေဖေဖာ္ဝါရီ လမ္းအိုက်ဥ္းထဲမွာေတာ႕
အိပ္မက္လက္ပံက နီသထက္ နီလာခဲ႕တယ္။

ကူးေလြ႕

2002 ခုနွစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္႕ အစ္ကိုရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေနာက္ ညီမေလးတစ္ေယာက္ရယ္ ေပါင္းၿပီး အိပ္မက္ခ်ယ္ရီလို႕ အမည္ေပးထားတဲ႕ ေဖေဖာ္ဝါရီ အမွတ္တရ ကဗ်ာ စာအုပ္ တစ္အုပ္လုပ္ဖို႕ စီစဥ္ခဲ႕ၾကပါတယ္...။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႕ စာအုပ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ႕ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္းမႈနဲ႕ စမ္းရင္း သပ္ရင္း ဟိုတုန္းကမလုပ္ျဖစ္လိုက္တဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ အိပ္မက္ခ်ယ္ရီ ဆိုၿပီး ဘေလာ႕ဂ္ လုပ္ျဖစ္သြားေတာ႕ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္ထဲထည္႕ ဖို႕ လ်ာထားတဲ႕ကဗ်ာေတြကုိ နည္းနည္းခ်င္း ျပန္တင္ျဖစ္ပါတယ္...။ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္ ေခါင္းစည္းအတြက္ ေရးခဲ႕တဲ႕ ကဗ်ာ နွစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္။ အိပ္မက္တစ္ျခမ္းနဲ႕ ည ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာနဲ႕  အခု ဒီ ခ်ယ္ရီေရာင္ ေစာင္းႀကိဳး ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာပါ..။

Thursday, March 18, 2010

ဒြိဟ

စိတ္ေတြေနာက္က်ိေနတယ္....
တင္းထားရင္လဲ ျပတ္မွာစိုးတ့ဲစိတ္နဲ႔ မ်က္စိမွိတ္ နားပိတ္ ေနခဲ့ရတာ အႀကိမ္ေတြ ေရတြက္လုိ႔မရ....
ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ခပ္ဖြဖြက်ိမ္ဆဲရင္း ေလးလြန္းတဲ့ရင္ကို ထမ္းထမ္းပီး ငါ့ေန႔ေတြ ဆက္ေနရတယ္...
ကံၾကမၼာအလွည့္ေျပာင္းေလးတစ္
ခုမွာ ေစ့ထားတဲ့တံခါေလးဟသြားလို႔ အတြင္းကို တစ္စြန္းတစ္စ ျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္...
မယံုၾကည္ႏုိင္စရာေကာင္းေအာင္ အတၱေတြက ဘဝကို အဖန္ဖန္ မ်က္လွည့္ျပ.........
အမွန္တစ္ရားႏွစ္ခုၾကားမွာ ပါးပါးေလး လက္တစ္လံုးျခားလွည့္ေနတာ.....
ငါ ဆုိတဲ့ တံတုိင္းကိုေတာ့ ေက်ာ္ဖုိ႔ ခက္ၾကတယ္မလား....။
တံတုိင္းေနာက္က ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ထုတ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ငါကပဲ မွားေနတာပါ....။
ပတ္သက္မႈ အတုိင္းတာတစ္ခုကို စည္းခ်က္က်က် ထိန္းထားဖုိ႔လုိတယ္ဆုိတာ သိလာခ်ိန္မွာ ငါမမွားတဲ့ ငါ့ အမွားေတြတြက္ ငါ့ကို စြဲခ်က္တင္ပီးေနပီ....။
ထိရွတာခ်င္းတူတူ သူက ပိုနာတတ္ေနေတာ့ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုလို ငါေခါင္းငံု႔ေပးလုိက္တယ္.....
ေပးဆပ္မႈမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး ကပ္ပါေနမိတာ ငါ့ရဲ႕ ႀကီးက်ယ္ေသာ ဆံုးရွဳံးမႈေပါ့.....
မ်က္ရည္ပူေတြ ေဝ့ဝဲတက္ေနတဲ့ ဒီမ်က္လံုးေတြနဲ႔ပဲ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္သင့္တာၾကားကို ငါ ပါးပါးေလး တုိးဝင္ရင္း မျပည့္ေသာဆုေတြ ေတာင္းမိတုန္း....
ဆုိင္တယ္ထင္ေတာ့ ေတာင့္တတယ္.. ပိုင္တယ္ထင္ေတာ့ ေၾကာင့္က်တယ္တဲ့....
ၾကားဖူးတဲ့ တရား အဆံုးမစကားေတြ.....
နားထဲမွာ ရိုက္ခတ္ ပဲ့တင္ျပန္လဲ ငါက ေခါင္းမာလြန္းစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားေနဆဲ.....
ဟူး......................
သိမ္ေမြ႔နက္ရွိဳင္းလြန္းတဲ့ သံေယာဇဥ္ပုစၦာထဲမွာ မ်က္စိတ္မွိတ္ နားပိတ္တတ္ဖုိ႔ က်င့္ရမွာလား.....
ဥေပကၡာနဲ႔ လစ္လ်ဴရွဳတာ ဘာကြာလဲ.....
ဟူး.........................
သက္ျပင္းေမာေတြ အခါခါခ်ရင္း အရာရာကုိ ရင္ထဲ ထည့္လြန္းတဲ့ငါ့ကိုငါ အခုထိ အားမရဘူး..........
ေကာင္းတတ္လြန္းတဲ့ စိတ္ကို ခုထိ နားမလည္ဘူး...........
စာနာလြန္းတာလဲ မွားတာပဲလား.............
အခုထိ ငါရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြဟာ စာနာမႈ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈ၊ ေပးဆပ္မႈ၊ တာဝန္သိတတ္မႈ၊ ေစတနာထားမႈ၊ ေမတၱာသက္ဝင္မႈကေန ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ အံ့အားသင့္ ရင္နာေနတုန္း....
ပင္ပန္းလြန္းေပမယ့္ ငါ့ခံယူခ်က္ကေတာ့ ယိုင္လဲ မသြားမွာ ေသခ်ာေနျပန္တယ္.............
ရင္ကို စံုကန္ ထြက္သြားေပမယ့္ နာက်င္ရင္း ေမတၱာမပ်က္တတ္ေနတာ ေရွးဘဝရဲ႕ အတိတ္ကံေၾကာင့္ေလလား....

Monday, March 15, 2010

သံပတ္

ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ေတြက
ေရပြက္ပမာ........
ေတြ႔ေနက် မ်က္မွန္းတန္းမိယံုေလး..
သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ဘဝလြယ္အိတ္ထဲ...
အမွတ္တမဲ့ ထည့္ထည့္မိေနတယ္....
ပခံုးတစ္ဖက္ေစာင္းတဲ့အထိေအာင္
အမွတ္သညာနည္းတုန္း....

အေနတတ္ရင္ အေသျမတ္တယ္တဲ့..........
အေနမတတ္ခင္ ခဏခဏ ေသႏုိင္လြန္းတယ္....
တလြဲတေခ်ာ္ ငါ့ေန႔ေတြက ...
ေကာက္ေၾကာင္းေတြ မွားမွားေနတယ္....

ေရွ႕ကို လွမ္းလွမ္းေမွ်ာ္ပီး...
တစ္လွမ္းလုိငါ့စိတ္ကူးေတြျဖန္႔ခ်ိန္ေတာ့..........
ထံုးစံအတုိင္း လူးလိမ့္....
ေျမနီလမ္းက ရွည္ေနခဲ့တာလား...
အခုထိ ဖုန္နဲ႔ အသားမက်.....

စားသံုးဖုိ႔ေမ့ပီး ခူးခူးမိတဲ့ အသီးေတြ...
လက္ကမ္းေဝခ်ိန္က်ေတာ့....
မနက္ျဖန္ေတြ မႈန္ရီသြားလုိက္တာ....
လြယ္အိတ္ေလးပိုက္ရင္း....
ဒုိင္ယာ၇ီထဲေရးထိုးမွတ္သား.........
ထပ္တူက် စာသားေတြ..........။

.......................

ခ်စ္ရတာ ပင္ပန္းတယ္
စိတ္ပူပန္ရတာ ပင္ပန္းတယ္
ရုန္းေလ နစ္ေလ မို႕လဲ ပင္ပန္းတယ္
အားလံုးနဲ႕ ေဝးရာကို မေျပးႏိူင္ေတာ႕ ပိုပင္ပန္းတယ္
..................................................
..................................................
..................................................
..................................................
အမွတ္မရခ်င္တဲ႕
အမွတ္တရေတြကေတာ႕ အပင္ပန္းဆံုးပါပဲ ။

ညီမေလး
၂၀၁၀.မတ္.၁၅

Tuesday, March 9, 2010

သံေယာဇဥ္အလြန္

လရိပ္ထဲမွာပဲ ေဝေနဖူးတဲ့ပန္းေတြ....
မညိွဳးေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ခဲ့.....
မွတ္မွတ္ရရပါပဲ...
မ်က္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ...
.
ပြင့္ညွာေတြ ေၾကြက်...

ရင္ခြင္ကို ျဖတ္နင္းသြားတဲ့ ေလေျပ...
ၿခံထဲကအသီး လူခုိးခ်ိန္က်မွ....
ေလွာင္ရယ္သံေတြ ျပျပသယ္လာ....
မေန႔က ေတြ႔ဖူးတဲ့ မ်က္ႏွာထဲ........
ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးမိတဲ့အျဖစ္.....

မ်က္ရည္နဲ႔မတန္ေအာင္ အလြန္းေနခဲ့တာလား
အျဖဴေရာင္ ၿခံဳထည္ပါးကို
ခြင္းထြက္လာတဲ့ဒါးခ်က္ေအာက္မွာ...
ႏွလံုးသားကို ခ်ခင္းေပးေနမိတယ္.....

ငါ့ခႏၶာကို ဖဲ့ထုတ္သြားတဲ့...
ေမွာ္ဝင္နတ္သမီးေလးေရ......
သံေယာဇဥ္ တစ္ဆင္စာအတြက္
အဖန္ဖန္ ဦးညႊတ္ေနမွာပါ......

မလုိခ်င္ပဲ ေပးမိေနသလုိမ်ိဳး........
ဆႏၵေတြေတာင္လုိပံုမွ.......
ေခ်ာင္းစီးတဲ့မ်က္ရည္..........
နဂိုအတုိင္းေလးျဖစ္ေနဖုိ႔အတြက္...
ငါ့ရင္ေတြ နာလုိက္ရတာ.....

ေမႊးပ်ံ႕ပါေစ ပန္းကေလးေရ.........
လေရာင္လြန္ ကမ္းေျခတစ္ဖက္မွာ.........
ပြင့္ဖူးကာ သာယာေစေတာ့....
အဆံုးမဲ့ အခ်စ္ေတြ သြန္ေလာင္းရင္း.........
တိတ္တဆိတ္ပဲ ငိုေနေတာ့မယ္.....။

Thursday, March 4, 2010

ၿမိဳ႕ပ်က္

ေျခာက္ေသြ႕ေနပုံက ကႏၱာရ ဆန္ဆန္

ရနံ႕ကင္းေန႕ရက္တုိ႕ ဆြတ္ယူစားသုံးရင္း
ခံနုိင္ရည္ဟာ ပီပီသသႀကီး ႏြမ္းလာခဲ႕
တိမ္ပြင္႕ေတြ မပါ တဲ႕ မိုးရာသီကို ထမ္းၿပီး
စိတ္ကူးေတြ လွ်ံက်

ေနာက္ေတာ႕
တျဖည္းျဖည္းလဲၿပိဳသြားခဲ႕တယ္
ပက္ၾကားအက္ ပုခုံးတို႕ကို ပင္႕တင္ရင္း
ေမ်ာ္လင္႕ျခင္း တစ္သီးစာေတာင္ မျပည္႕ခင္...။

ကူးေလြ႕